''  زمین  ءَ  کُپار  پیچ  کن  ،  آزمان  ءَ  بادین  ءُ  زمین  ءَ  چگل  دئے  کہ  نوں  پہ  من  ھچ  نہ  منتگ  ،  چد  ءُ  پیش  روچ  ءُ  شپ  مدام  یک  کرار  اُوشتاتگ  اِت  اَنت  ،  گرند  ءُ  گریوکاں  پہ  نوبت  جتگ  ،  درد چَہ  موسمی  رگاماں  رِیتکگ  اَنت۔  مرگ  ءِ  واگ  چَہ  ابرم  ءِ  دست  ءَ  نہ  سستگ اَت  ۔  پمیشکا  منی  اُوپار  ءِ  تاس  ھم  سرریچ  نہ  اَت  ،  ناں  من  ءَ  چوشیں  درداں  دوتکگ  اَت  کہ  مارپیچ  بہ  ور  آں  ، نوں  من  چَہ  سوچک  ءَ  زنزرگ  ءَ  آں  ،  نہ  من  ءَ  زمین  زرت  کنت  نہ  آزمان  ،  زور  ءُ  جبرانی  سانکلانی 

''مات ءَ ھردے کہ روزردی پاساں آزمان ءِ سھر چکی دیستگ اَت گوشتگ اِت ءِے کہ مروچی جھان ءَ کسے شھید بوتگ کہ چہ آئی ءِ ھونانی رنگ ءَ گوش ئے زاناں آزمان ءَ بانور چکیں گشانیں پوش اِتگ ۔نوں کہ ھوش برجاہ ءُ چہ کچ گیشیں اگل (عقل ) ءَ دپ ءَ دونوکیں دنتان تج بوتگ ۔اے چیراندریں ھال روشھم ءَ ٹک دنت کہ روچ ءِ چہ رودرتک ءَ روایرشت ءِ نیمگءَ َ آیگ ءِ پاساں تھاروکی رژن ءَ ایر بک اِیت ءُ روچ آزمان ءِ لنٹاں پن ءُ آمڑ کنان ءَ زمین ءِ دگہ بھرے ءَ سر ءَ کش اِیت ۔اے ھمے گردش ءِ ندارگ اِنت دگہ ھچ